M Ensuring balance in national policies on controlled substancesPosted by On 2019/07/25

خلاصۀ اجرایی

تضمین تعادل در سیاست‌‌‌های ملی مربوط به مواد کنترل‌شده: راهنمایی برای موجودیت و فراهمی داروهای کنترل‌شده  دربارۀ سیاست‌‌‌ها و قوانین مربوط به موجودیت، فراهمی، مقرون‌به‌صرفه بودن و کنترل داروهایی راهنمایی می‌‌کند که از مواد تحت کنترل معاهدات بین‌المللی کنترل مواد مخدر، تحت عنوان «داروهای کنترل‌شده»، ساخته شده‌اند. گسترۀ آنها «تمام داروهای کنترل‌شده» را دربرمی‌گیرد، اما با تمرکز خاصی بر داروهای ضروری. داروهای کنترل‌شده در زمینه‌‌‌های مختلف پزشکی نقش مهمی دارند، از جمله درمان درد، درمان وابستگی به مواد مخدر، فوریت‌‌‌های زنان، روانپزشکی و اعصاب.

موجودیت، فراهمی و مقرون‌به‌صرفه بودن داروهای کنترل‌شده مسائل مهمی برای همه کشورها، اما برای اکثرشان مشکل‌ساز، هستند. سازمان بهداشت جهانی (WHO) دولت ها، جامعه مدنی و دیگر افراد علاقه‌مند را برای رسیدن به حداکثر نتایج سلامت همگانی سیاست‌‌‌های مربوط به این دارو تشویق می‌‌کند. WHO نتیجه سلامت همگانی را زمانی حداکثر (یا «متعادل») در نظر گرفته می‌‌گیرد که بین حداکثر رساندن دسترسی برای مصارف پزشکی منطقی و به حداقل رساندن سوءمصرف مواد حد مطلوبی رعایت شود. سیاستگذاران، دانشگاهیان، جامعه مدنی و سایر افراد که کار یا علاقه آنها کنترل مواد مخدر یا سلامت همگانی است می‌‌توانند با این دستورالعمل‌‌‌ها کار کنند تا از مصرف بهتر داروهای کنترل‌شده مطمئن شوند و بیماران بیشتری از مزایای مصرف منطقی آنها بهره ببرند.

همه کشورها با توجه به این داروها بر اساس حقوق قانونی، سیاسی، سلامت همگانی و مسائل اخلاقی تعهد دوگانه‌ای دارند. تعهد دوگانه این است که تضمین کنند این مواد برای اهداف پزشکی و حفاظت از جمعیت در برابر سوءمصرف و وابستگی در دسترس هستند. کشورها باید سیاستی را هدف قرار دهند که در نهایت هر دو هدف را محقق می‌‌کند. به عبارت دیگر، یک «سیاست متعادل».

مبنای اصلی قانونی برای این تعهد را می‌‌توان در معاهدات بین‌المللی کنترل مواد مخدر یافت. اصول قانونی حامی مسئولیت ملی برای تضمین دسترسی برای اهداف دارویی همچنین در چندین سند قانونی بیان شده است که حقوق بین‌الملل سلامت را تشریح می‌‌کنند. زمینه‌‌‌های سیاسی را می‌‌توان در اهداف توسعه هزاره گوناگون یافت، که بدون داروهای کنترل‌شده دست‌یافتنی نیستند. از منظر سلامت همگانی، مزایای اجتماعی بسیاری، از جمله صرفه‌جویی در هزینه و کاهش انتقال بیماری‌‌‌های عفونی، وجود دارد. بدیهی است که در صورتی که به هر صورتی قابل‌پیشگیری باشد، دولت‌‌‌ها از نظر پیشگیری از رنج یا مرگ مردم تعهد اخلاقی دارند.

با این حال، WHO برآورد می‌‌کند که هر سال ده‌ها میلیون نفر از بیماری، درد متوسط ​​تا شدید، و در نهایت مرگ ناشی از عدم دسترسی به داروهای کنترل‌شده رنج می‌‌برند، از جمله:

  •  1 میلیون بیمار ایدزی مرحله نهایی؛
  •    5.5 میلیون بیمار مبتلا به سرطان انتهایی؛
  •  0.8 میلیون بیمار مبتلا به صدمات ناشی از حوادث یا خشونت؛
  • بیماران دچار بیماری‌های مزمن؛
  • بیمارانی که از جراحی بهبود می‌‌یابند؛
  •  زنان باردار (110 میلیون تولد در هر سال).
  •  کودکان بیمار؛
  • 130 هزار عفونت قابل‌پیشگیری جدید اچ‌‌آی‌وی و تعداد نامعلومی از سایر عفونت‌‌‌های منتقله از راه خون؛
  •  75 هزار زنی که در طول زایمان می‌‌میرند.

پس از سال 1986، مجموع مصرف جهانی مورفین با افزایش قابل‌توجهی روبرو شد، اما این افزایش تنها در تعداد محدودی از کشورهای صنعتی رخ داده است. تقریبا 80٪ جمعیت جهان برای تسکین درد به مورفین دسترسی ندارد. برای درمان دارویی سندرم وابستگی، تنها 70 کشور خدماتی دارند که اجرایی می‌‌شود، در حالی که در جهان فقط 8٪ از مصرف‌کنندگان تزریقی مواد مخدر این درمان را دریافت می‌‌کنند.

داروهای کنترل‌شده ممکن است به دلایل مختلف زیر غیر‌قابل‌دسترس، ناموجود یا غیر مقرون‌به‌صرفه باشند:

  •  مسائل سیاسی و قانونگذاری؛
  •  عدم آگاهی و نگرش اجتماعی؛
  • جنبه‌‌‌های اقتصادی.

بنابراین، دولت‌ها باید دائماً روی تمام این جنبه‌‌‌ها کار کنند تا داروهای کنترل‌شده را در دسترس، موجود و مقرون‌به‌صرفه کنند.

سند حاضر 21 دستورالعمل برای کار روی بهبود دسترسی، موجودیت و مقرون‌به‌صرفه بودن داروهای کنترل‌شده از منظر سیاست فراهم می‌‌کند. به هفت جنبه سیاست و قانون مربوط هستند:

•   محتوای قانون و سیاست کنترل مواد مخدر (دستورالعمل 1 و 2)؛

•   مسئولین و نقش آنها در نظام (دستورالعمل‌‌‌های 3 تا 6)؛

•   برنامه‌ریزی سیاست برای موجودیت و فراهمی (دستورالعمل 7 تا 10)؛

•   متخصصان مراقبت‌‌‌های بهداشتی (دستورالعمل 11 تا 14)؛

•   برآورد و آمار (دستورالعمل 15 تا 17)؛

•   تدارکات (دستورالعمل 18 تا 20)؛

•   غیره (دستورالعمل 21).

برای هر دستورالعمل، توضیح و همچنین پیشینه قانونی و یا توجیه دستورالعمل ارائه می‌‌شود. همچنین، چک‌لیست ارزیابی کشورها فراهم شده است که کاربران دستورالعمل‌‌‌ها بتوانند میزان پای‌بندی به آنها در یک کشور خاص را بررسی کنند.

این دستورالعمل ها، از طریق ارائۀ مبنایی برای تدوین سیاست‌‌‌ها و قوانین جدید یا بهبود سیاست‌‌‌ها و قوانین موجود، توسط دولت ها، متخصصان بهداشت و دیگران به عنوان نوعی ابزار ملی ارزیابی قانونی و سیاست قابل‌استفاده است؛  همچنین به عنوان ابزار آموزشی برای اطلاع دادن به اشخاص علاقه‌مند درباره رابطه بین سیاست‌‌‌های ملی کنترل مواد مخدر و موجودیت و فراهمی داروهای کنترل‌شده بکار می‌‌روند. کشورهایی که مایل به تدوین سیاست‌‌‌های جدید در این زمینه، یا بهبود سیاست‌‌‌ها و قوانین موجود هستند همچنین می‌‌توانند با برنامه دسترسی به داروهای کنترل‌شده (ACMP) WHO کار کنند. ACMP به طور مشترک توسط هیئت بین‌المللی کنترل مواد مخدر (INCB) و WHO تدوین شد و توسط WHO اداره می‌‌شود.

سند حاضر چندین پیوست و یک سی‌دی دارد که سایر مستندات را ارائه می‌‌دهد.

استفاده از این دستورالعمل‌‌‌ها و چک‌لیست ارزیابی کشورها به دولت‌‌‌ها امکان شناسایی و ارزیابی نظام‌مند موانع سیاسی و، به‌تدریج، پیشرفت به سوی وضعیتی را می‌‌دهد که در آن داروهای کنترل‌شده به‌آسانی موجود و فراهم هستند.

با انتشار سند حاضر، دستورالعمل قبلی «رسیدن به توازن در سیاست ملی کنترل مواد مخدر: دستورالعمل‌‌‌هایی برای ارزیابی» (2000) حذف می‌‌شود.

 

مطالب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.